Betlejem staje się ikoną świata, w którym Bóg chce zamieszkać: świata zwyczajnego, często poranionego, ale otwartego na nadzieję.

„Dziecię nam się narodziło” (Iz 9,5).

Była Boża obietnica, której „niewyraźne” początki sięgają Protoewangelii. A w noc betlejemską dokonało się jej wypełnienie. Bóg przychodzi na ziemię „wśród nocnej ciszy”, wywołując zdumienie świata, który po raz kolejny zostaje przez Niego zaskoczony. Zstępuje na ziemię nie w blasku potęgi, lecz w kruchości nowego życia. Nie narzuca się siłą, ale prosi o miejsce w sercu. W tym paradoksie kryje się tajemnica Bożego Narodzenia: wszechmoc objawia się jako bezbronność, a wielkość jako bliskość.

Boże Narodzenie przypomina nam również o odpowiedzialności. Skoro Bóg powierza się ludzkim rękom, to znaczy, że liczy na naszą wrażliwość. Być może najważniejszym owocem świąt jest decyzja, by stać się dla innych „Betlejem”: miejscem gościnności, ciepła i nadziei. Wtedy słowa „Dziecię nam się narodziło” przestają być tylko świątecznym refrenem, a stają się programem życia – cichego, wiernego, pełnego miłości. Pomagają wejść w obszar Bożego myślenia, by zdobywać świat dla królestwa Bożego nie krzykiem, ale pokorą; nie przemocą, ale łagodnością; nie strategiami, ale wiarą; nie narzucaniem, ale świadectwem.

Święty Mikołaj żył na przełomie III i IV wieku na południu dzisiejszej Turcji. Jako biskup Miry zasłynął odwagą, troską o ubogich i obroną prześladowanych. Według tradycji pomagał anonimowo. Nie szukał uznania. Jego dobroć szybko obrosła w świadectwa, które nadały mu miano patrona tych, którzy oczekują cichej, dyskretnej pomocy. Kult świętego rozprzestrzenił się błyskawicznie – z Azji Mniejszej do Grecji, potem całej Europy. Zwyczaj obdarowywania 6 grudnia nawiązuje do hojności, którą cechował się święty. Najbardziej znana opowieść mówi o pomocy pewnemu ojcu, który nie miał posagu dla córek. Mikołaj miał wrzucić nocą sakiewkę złota przez okno domu. Ten gest stał się symbolem wsparcia, które przychodzi dyskretnie, ale przemienia życie. Kościół przypomina, że w centrum nie jest magia ani bajka, lecz chrześcijańska miłość bliźniego.

Dziś w naszej parafii gościliśmy przedstawicielki Misji Nadzieja, która wspiera  działania wolontariatu misyjnego na terenie Etiopii. Panie opowiadały o trudzie życia w tej części świata oraz o działalności wolontariuszy. W sercu Etiopii, w miasteczku Gode, działamy na rzecz osób potrzebujących, przywracając im nadzieję i godność. Nasza misja koncentruje się na wsparciu lokalnej społeczności poprzez edukację, rozwój umiejętności i pomoc materialną. Wierzymy, że każdy zasługuje na szansę na lepsze życie. - mówiła jedna z wolontariuszek.

Z celami, zadaniami oraz misją Mission of Hope można zapoznać się stronie https://www.missionofhope.pl/. Zachęcamy do wsparcia tej bardzo ważnej i potrzebnej inicjatywy.

Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty. 1J 3

W Apokalipsie widzimy tłum ludzi ubranych w białe szaty, zwykłych, prostych, którzy przeszli przez trudy życia, ufając Bogu. Są szczęśliwi, bo pozwolili się prowadzić Jego miłości. Świętość nie jest zarezerwowana dla nielicznych. To droga otwarta dla każdego z nas. Czyste serce i szczerość wobec Boga są ważniejsze niż zewnętrzne sukcesy. Jesteśmy dziećmi Bożymi i to jest nasza prawdziwa tożsamość. Choć świat czasem tego nie rozumie, Bóg widzi w nas swoje ukochane dzieci.

Jezusowe błogosławieństwa pokazują, że szczęście rodzi się w miejscach, których świat nie zauważa: w pokorze, łagodności, cierpliwości, w sercu, które potrafi przebaczyć. To codzienne drobne gesty życzliwości, przebaczenia, zatroskania o innych uświęcają nas. Nie trzeba być doskonałym, by być świętym. Wystarczy każdego dnia kochać trochę bardziej.