Już się zbliża radosna pieśń
dzwony zagrały na Dzień Zmartwychwstania.
To Jezus Zbawiciel z radością witany
do stołu nadziei, miłości i wiary
przez nas serdecznie zapraszany.

Drodzy Parafianie.

Niech Zmartwychwstały Chrystus

napełni Wasze serca pokojem,

który nie przemija, oraz wiarą,

która wspiera w chwilach zwątpienia.

Ks. Proboszcz Wojciech Morasz

Pobiegłbym i ja z Piotrem i Janem do pustego grobu Jezusa. Albo przynajmniej stał tam, gdy do niego dotarli. Chciałbym być z nimi w tej chwili, gdy ich przygnębienie, niepewność żal – nie jestem pewien co dokładnie po śmierci Jezusa przeżywali – zamieniało się w radosną nadzieję, że faktycznie dzieje się to, co Mistrz im zapowiadał; że niemożliwe staje się możliwe.

I chciałbym widzieć Jana w grobie Zmartwychwstałego. Tę chwilę, gdy zobaczył chustę, która wcześniej okrywała twarz Jezusa. Nie dlatego, by razem z nimi uwierzyć w fakt. Przecież wierzę. Raczej by udzieliły mi się jego... Nie wiem: radość? Nadzieja? Jego pokój, że na przekór przeżywanym w ostatnich godzinach lęków wszystko będzie dobrze? Na pewno jakiś ogień w sercu, jakieś światło w pełnej ciemnych myśli głowie: nie wiem co będzie, ale będzie dobrze.

Tak, ja też kiedyś zmartwychwstanę. Moi bliscy też zmartwychwstaną. Ta ziemia jest obczyzną. Ojczyzną jest nowa ziemia pod nowym niebem.

Centralnym momentem liturgii Niedzieli Palmowej jest wejście w „przepaść Męki” Jezusa za sprawą Ewangelii według św. Mateusza. Słyszymy w czytanym fragmencie o zdradzie Judasza, zaparciu się Piotra, niesprawiedliwym sądzie, cierpieniu i śmierci Jezusa na krzyżu. Chrystus przyjmuje wydarzenia paschalne z miłości do człowieka. Nie broni się przemocą – zwycięża przez pokorę, przebaczenie i całkowite oddanie Ojcu.

Niedziela Palmowa stawia nam ważne pytanie: kim jest dla mnie Jezus? Czy tylko kimś, kogo łatwo wielbić w chwilach entuzjazmu, czy też Panem, za którym potrafię iść także drogą krzyża? A rozpoczynający się Wielki Tydzień jest szczególnym zaproszeniem, aby zatrzymać się przy tajemnicy zbawienia, wejść w „przepaść Męki” Jezusa. To czas, by znaleźć chwilę na modlitwę, uczestniczyć w liturgii Triduum Paschalnego i na nowo odkryć, jak wielka jest miłość Boga do człowieka.

Liturgia Niedzieli Palmowej to pomoc w wejściu razem z Jezusem do Jerozolimy – nie tylko z palmą w ręku, ale przede wszystkim z sercem gotowym towarzyszyć Mu w Jego męce, aby potem z radością przeżyć także zmartwychwstanie. By doświadczyć na sobie wypełnienia się słów: „Błogosławieni popękani, przez ich szczelinę przechodzi światło”.

Nie zatwardzajcie   dzisiaj serc waszych, lecz słuchajcie głosu Pańskiego                                              [por. Ps 95 (94), 8a. 7d].

„Pamiętaj, człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz” – „popielcowa posypka” przypomina nam o przemijalności życia i potrzebie skruchy. Ale przede wszystkim wskazuje na otwarcie serca na Boga. Zatwardziałe serce odcina nas od Jego działania – nie potrafimy wówczas przyjąć łaski, przebaczenia ani przemiany, do której nas wzywa.

Słuchanie głosu Pańskiego wymaga uważności, pokory i gotowości do zmiany. Może to oznaczać: codzienną modlitwę i refleksję nad własnym życiem, praktykowanie miłosierdzia wobec bliźnich czy rezygnację z egoizmu i nadmiernego przywiązania do dóbr materialnych.

Środa Popielcowa zachęca więc do porzucenia sztywności, uprzedzeń i zamknięcia w sobie – tak, by serce stało się miejscem, w którym Bóg może działać, przemieniać i uzdrawiać. Wielki Post nie jest tylko zewnętrznym rytuałem, ale wezwaniem do wewnętrznej przemiany serca, byśmy stawali się uczniami – misjonarzami.